Zbiór ćwiczeń do treningu umiejętności społecznych, które możesz wpleść w dowolne zajęcia: na rozgrzewkę, do ćwiczenia konkretnej umiejętności i na zakończenie. Przy każdym podajemy cel, czas i podpowiedź, jak dostosować ćwiczenie do dzieci, którym jest trudniej.
Każdy pokazuje gestem, jaka pogoda jest dziś w nim: słońce, chmurka, deszcz, burza. Prowadzący nie dopytuje, tylko dziękuje.
Dla dzieci, które nie chcą mówić: obrazki pogody do wskazania palcem.
Dzieci podają sobie piłkę. Ten, kto rzuca, mówi imię osoby, do której rzuca. W drugiej rundzie dodaje jedno miłe słowo albo pytanie.
Wersja spokojniejsza: piłkę się toczy po podłodze, a nie rzuca.
W parach: jedna osoba wykonuje powolne ruchy, druga je odbija jak lustro. Po minucie zamiana. Ćwiczenie uczy obserwowania drugiej osoby bez konieczności patrzenia w oczy.
Dziecko mówi jedno zdanie o sobie, a partner powtarza je własnymi słowami: „Powiedziałeś, że…”. Potem zamiana. Zdania stopniowo się wydłużają.
Dwoje dzieci układa klocki. Pozostali po kolei podchodzą, patrzą chwilę, czekają na dobry moment i pytają, czy mogą dołączyć. Raz na jakiś czas budujący odpowiadają „jeszcze nie”, a pytający ćwiczy spokojną reakcję.
Prowadzący pokazuje obrazek albo minę, dzieci zgadują emocję i podają wskazówkę: „bo ma zmarszczone brwi”, „bo coś mu się zepsuło”. Na koniec pytanie: jak możemy to sprawdzić? Odpowiedź: zapytać.
Ta sama prośba powiedziana trzy razy: cichutko i z wahaniem (Myszka), krzykiem (Smok) i spokojnie, wyraźnie (Ja). Dzieci mówią, która wersja najlepiej działa i dlaczego.
Dwie osoby odgrywają spór. Na hasło „stop!” zastygają, a grupa podpowiada, co mogą zrobić dalej. Zbieramy co najmniej trzy pomysły i odgrywamy jeden z nich.
Prowadzący czyta sytuacje: pękła kredka, nie ma mojej ulubionej zupy, ktoś się przewrócił. Dzieci ustawiają się przy kartce „mały” albo „duży” i mówią, ile zdenerwowania pasuje do takiej sytuacji.
Krótkie historyjki o potrąceniu, zabraniu miejsca czy zniszczeniu rysunku. Dzieci szukają wskazówek, czy ktoś zrobił to specjalnie, i ćwiczą pytanie „co się stało?” zamiast od razu oskarżać.
Każde dziecko pokazuje na plakacie krok, który chce wypróbować do następnego spotkania, i mówi, gdzie: w domu, na przerwie, na podwórku.
Dzieci stoją w kręgu i trzymają się za ręce albo za szarfę. Uścisk przechodzi od osoby do osoby. Dla dzieci, które nie lubią dotyku: podawanie małego przedmiotu zamiast uścisku dłoni.
W każdym zestawie „Umiem razem” jest rozgrzewka, sześć scenek o rosnącej trudności i gra albo zabawa związana z tematem. Wybraliśmy zestawy, które najlepiej uzupełniają ćwiczenia z tej strony.
Słuchanie do końca i pokazywanie, że słyszę. Bez wymagania kontaktu wzrokowego, co ułatwia pracę z dziećmi w spektrum.
Rozwinięcie ćwiczenia „Echo”.
Jak wejść do toczącej się zabawy, zaprosić kogoś i spokojnie przyjąć odmowę. Pasuje już do starszej grupy przedszkolnej.
Rozwinięcie ćwiczenia „Kolejka do zabawy”.
Rozpoznawanie sześciu emocji po minie, postawie i sytuacji oraz zwyczaj pytania, zanim uznamy, co ktoś czuje.
Rozwinięcie ćwiczenia „Detektyw minek”.
Trzy style mówienia, proszenie o pomoc i odmawianie spokojnym, wyraźnym głosem.
Pełne zajęcia o trzech sposobach mówienia.
Pięć kroków rozwiązywania codziennych sporów: od zatrzymania się do wybrania jednego z kilku pomysłów.
Rozwinięcie ćwiczenia „Stop-klatka”.
Reakcja na zmianę planu: skala mały czy duży problem i szukanie rozwiązania zastępczego. Z grą „Plan B?”.
Z grą „Plan B?” i skalą małego i dużego problemu.
Odczytywanie intencji: szukanie wskazówek i zadanie pytania, zanim dziecko zareaguje na czyjeś zachowanie.
Więcej historyjek o intencjach.
Przegrywanie bez wybuchu i wygrywanie bez przechwałek. W zestawie gra planszowa do przećwiczenia obu sytuacji.
Z grą planszową do ćwiczenia przegrywania.
Zwykle trzy: rozgrzewkę, jedno ćwiczenie głównej umiejętności z kilkoma rundami i krótkie zakończenie. Więcej ćwiczeń oznacza mniej czasu na powtórzenia, a to one uczą.
Tak, większość z nich można prowadzić z całą klasą, na przykład na godzinie wychowawczej. Scenki warto wtedy robić w parach, równolegle, zamiast przed całą klasą.
Pozwól mu obserwować i zaproś ponownie w następnej rundzie. Często pomaga rola „pomocnika prowadzącego”, na przykład pilnowanie kolejności albo trzymanie plakatu z krokami.
Używamy Google Analytics, żeby wiedzieć, które strony są przydatne. Czy zgadzasz się na statystyczne pliki cookie?
