Dziecko, które wybucha po przegranej, nie jest złośliwe. Ma po prostu zbyt dużo emocji i zbyt mało sposobów, by się z nimi zmierzyć. Przegrywania można się nauczyć, jeśli ćwiczy się je w bezpiecznych sytuacjach, małymi krokami i bez oceniania.
Zestaw „Gram fair” ćwiczy:
Zagrajcie krótką grę, w której łatwo przegrać
Najlepiej taką, w której decyduje przypadek, żeby dziecko nie czuło się gorsze.
Zatrzymajcie się po przegranej
Nazwijcie emocję i pokażcie oddech. Dziecko wybiera jeden ze znanych sposobów.
Powiedzcie wspólnie „Dobra gra!”
To jedno zdanie zamyka rundę i pokazuje, że gra miała sens bez względu na wynik.
Wracajcie do ćwiczenia co kilka dni
Umiejętność utrwala się po wielu powtórzeniach w różnych grach.
Zestaw sprawdza się, gdy dziecko przerywa grę po przegranej, zrzuca planszę, oskarża innych o oszustwo albo nie chce grać z obawy przed porażką. Dobrze wprowadzić go w świetlicy, na zajęciach w małej grupie albo w domu z rodzeństwem.
W zestawie są karty pracy, klucz, list do rodzica i zadanie na tydzień. Przed zakupem możesz pobrać bezpłatną próbkę PDF.
Przegrywanie bez wybuchu i wygrywanie bez przechwałek. W zestawie gra planszowa do przećwiczenia obu sytuacji.
Te zestawy pasują do tego samego cyklu zajęć.
Spokojna reakcja na pomyłkę, poprawianie bez wstydu i słowo „jeszcze” w myśleniu o sobie.
Reakcja na zmianę planu: skala mały czy duży problem i szukanie rozwiązania zastępczego. Z grą „Plan B?”.
Rozpoznawanie sześciu emocji po minie, postawie i sytuacji oraz zwyczaj pytania, zanim uznamy, co ktoś czuje.
Przedszkolaki dopiero uczą się tej umiejętności i to normalne, że płaczą po przegranej. Od 5–6 lat można ćwiczyć konkretne kroki, a w klasach 1–3 oczekiwać coraz spokojniejszej reakcji.
Zmniejsz stawkę: krótsze gry, gry z przypadkiem, a potem takie, w których liczy się umiejętność. Nie oceniaj emocji, nazwij ją i wróć do ćwiczenia, gdy dziecko się uspokoi.
Używamy Google Analytics, żeby wiedzieć, które strony są przydatne. Czy zgadzasz się na statystyczne pliki cookie?
