Pierwsze spotkanie grupy decyduje o tym, czy dzieci będą chciały wrócić. Nie trzeba na nim ćwiczyć trudnych umiejętności. Wystarczy, że każde dziecko poczuje się bezpiecznie, pozna imiona innych i zrozumie, po co się spotykamy. Poniżej znajdziesz przebieg minuta po minucie, listę rzeczy do przygotowania i podpowiedzi na trudne chwile.
Na starcie dzieci jeszcze się nie znają albo znają się tylko z klasy, w której mają już swoje role. Pierwsze zajęcia mają zbudować nową, wspólną ramę: stałe miejsce w kręgu, stały początek i koniec, kilka prostych zasad.
Prowadzący w tym czasie obserwuje: kto mówi chętnie, kto milczy, kto szuka kontaktu z dorosłym, a kto z rówieśnikami. Te notatki przydadzą się do planu pracy i do pierwszego wpisu w dzienniku.
Plan obrazkowy bardzo pomaga dzieciom, które źle znoszą niepewność. Wystarczą cztery rysunki: krąg, zabawa, scenka, pożegnanie.
Powitanie w kręgu 5 min
Prowadzący wita każde dziecko po imieniu. Przedstawia się i mówi jednym zdaniem, czym będą te spotkania: uczymy się, jak dobrze bawić się i rozmawiać z innymi.
Zabawa w imiona 7 min
Dziecko z piłką mówi swoje imię i coś, co lubi, potem rzuca piłkę do kolejnej osoby. W drugiej rundzie wołamy imię osoby, do której rzucamy.
Po co się spotykamy 5 min
Krótka rozmowa: co jest trudne, gdy chcemy się z kimś pobawić? Dzieci podają przykłady, prowadzący zapisuje je rysunkiem. To przyszłe tematy zajęć.
Ustalamy zasady 10 min
Grupa wybiera trzy lub cztery zasady, każda w formie pozytywnej: mówimy po kolei, słuchamy osoby z piłką, pomagamy sobie. Dzieci podpisują arkusz albo odciskają palec.
Pierwsza scenka 10 min
Prowadzący z jednym ochotnikiem pokazuje, jak poprosić o zabawkę: podejść, powiedzieć imię, zapytać, poczekać na odpowiedź. Potem chętne pary próbują same.
Runda nastroju 5 min
Każde dziecko wskazuje kartę z miną, która pasuje do jego samopoczucia po zajęciach. Nie trzeba niczego tłumaczyć.
Pożegnanie 3 min
Stały rytuał, na przykład uścisk dłoni w kręgu albo wspólne klaśnięcie. Ten sam rytuał powtarzamy na każdym spotkaniu.
Dla 3–6 latków skróć i uprość
Zostaw powitanie, zabawę w imiona, jedną zasadę (mówi ten, kto trzyma misia), krótką scenkę z pacynką i pożegnanie. Rozmowę o celach zastąp pytaniem: w co lubicie się bawić?
Młodsze dzieci lepiej zapamiętują zasadę pokazaną gestem niż zapisaną. Ustal jeden znak ciszy, na przykład podniesioną dłoń.
| Sytuacja | Co możesz zrobić |
|---|---|
| Dziecko nie chce się odezwać. | Pozwól mu podać piłkę dalej bez słowa albo wskazać kartę. Udział bez mówienia też się liczy. |
| Dziecko wygłupia się i przeszkadza. | Daj mu zadanie: rozdaje plakietki, trzyma plan dnia. Wróć spokojnie do zasady. |
| Jedno dziecko mówi za wszystkich. | Przypomnij zasadę piłki i pochwal, że czeka na swoją kolej. |
| Dziecko płacze albo wychodzi z kręgu. | Pozwól mu obserwować z boku. Zaproś ponownie przy kolejnym punkcie planu. |
| Grupa jest za głośna. | Użyj znaku ciszy i zrób ćwiczenie oddechu: wdech nosem, dmuchanie na świeczkę. |
Zapisz krótko, co zauważyłeś u każdego dziecka. Wyślij rodzicom kilka zdań o tym, czym będą zajęcia i jakiej zasady się uczymy. Arkusz z zasadami zostaw w sali, bo na kolejnych spotkaniach będziesz do niego wracać.
Drugie spotkanie warto poświęcić uważnemu słuchaniu albo rozpoznawaniu emocji. Te tematy dają dzieciom szybki sukces i przygotowują do trudniejszych umiejętności.
Gotowe zajęcia od autorów Nie każ mu liczyć! Zestaw o zasadach to naturalna kontynuacja pierwszego spotkania.
Na pierwsze spotkanie grupy: dzieci współtworzą pięć zasad i ćwiczą powrót do nich bez kar i upomnień.
Scenariusz drugiego spotkania: zasady grupy z plakatem i scenkami.
Trzy tematy na początek pracy z nową grupą, taniej niż osobno.
W pakiecie: Zasady na naszych zajęciach, Rozpoznaję emocje, Uważne słuchanie.
Pełny opis w sklepie Nie każ mu liczyć!Wszystkie 20 tematów w jednym pakiecie: scenariusze na 45 minut, scenki, karty pracy i listy do rodziców. Osobno zestawy kosztują 252 zł.
W pakiecie: 20 scenariuszy, scenki do odgrywania, karty pracy z kluczem, listy do rodziców.
Pełny opis w sklepie Nie każ mu liczyć!Słuchanie do końca i pokazywanie, że słyszę. Bez wymagania kontaktu wzrokowego, co ułatwia pracę z dziećmi w spektrum.
Najczęściej od 4 do 8. W mniejszej grupie łatwiej dać każdemu czas na scenkę i rozmowę.
Czasem tak, zwłaszcza u młodszych dzieci. Ustal wcześniej, że rodzic tylko obserwuje i nie podpowiada.
Porozmawiaj z rodzicem, co było trudne. Często pomaga zadanie na start, na przykład rozkładanie poduszek.
Nie. Lepiej postawić na ruch, rozmowę i jedną scenkę. Karty pracy wprowadź od drugiego, trzeciego spotkania.
Używamy Google Analytics, żeby wiedzieć, które strony są przydatne. Czy zgadzasz się na statystyczne pliki cookie?
