Trening umiejętności społecznychmateriały do zajęć TUS

Trening umiejętności prospołecznych (TZA): kroki i przykłady

Trening umiejętności prospołecznych to jeden z trzech modułów Treningu Zastępowania Agresji (TZA, ang. Aggression Replacement Training), opracowanego przez Arnolda P. Goldsteina, Barry’ego Glicka i Johna C. Gibbsa. Uczy konkretnych zachowań, które mogą zastąpić agresję: reagowania na dokuczanie, negocjowania czy proszenia o pomoc. Pokazujemy, jak wygląda takie zajęcie i jak wykorzystać jego elementy w pracy z dziećmi.

  • jeden z trzech modułów TZA
  • umiejętność rozpisana na kroki
  • scenki z życia uczestników

Trzy moduły Treningu Zastępowania Agresji

ModułPytanie, na które odpowiadaCzego uczy
Trening umiejętności prospołecznychCo mogę zrobić zamiast agresji?konkretnych zachowań rozpisanych na kroki, np. jak odpowiedzieć na zaczepkę
Trening kontroli złościJak opanować złość, zanim zacznę działać?rozpoznawania wyzwalaczy i sygnałów z ciała oraz sposobów na obniżenie napięcia
Trening wnioskowania moralnegoDlaczego warto zachować się inaczej?rozmowy o dylematach i patrzenia na sytuację z punktu widzenia innych

W klasycznej wersji program trwa około 10 tygodni, a grupa spotyka się trzy razy w tygodniu, po jednym spotkaniu z każdego modułu. Trening umiejętności prospołecznych odpowiada za część behawioralną: uczestnik wychodzi z zajęć z gotowym sposobem działania, który przećwiczył w scence.

Jak przebiega zajęcie krok po kroku

  1. Przedstawienie umiejętności

    Prowadzący podaje nazwę umiejętności i jej kroki. Kroki wiszą na plakacie przez całe spotkanie, żeby uczestnicy mogli na nie patrzeć w czasie scenek.

  2. Modelowanie

    Dwóch prowadzących odgrywa krótką scenkę i głośno nazywa kolejne kroki. Uczestnicy widzą, jak umiejętność wygląda w praktyce, zanim sami spróbują.

  3. Odgrywanie ról

    Jeden uczestnik jest głównym aktorem i opisuje prawdziwą sytuację ze swojego życia. Wybiera partnera do scenki. Pozostali obserwują, a każdy pilnuje jednego kroku.

  4. Informacja zwrotna

    Najpierw wypowiada się partner, potem obserwatorzy, następnie prowadzący, a na końcu sam aktor. Mówimy o tym, które kroki się udały, zamiast wytykać błędy.

  5. Zadanie do wykonania

    Uczestnik planuje, kiedy i z kim użyje umiejętności przed następnym spotkaniem. Na kolejnych zajęciach opowiada, jak poszło. To przeniesienie ćwiczenia do codziennego życia.

50 umiejętności w sześciu grupach

Goldstein opisał 50 umiejętności prospołecznych dla młodzieży i podzielił je na sześć grup. Nie trzeba ćwiczyć wszystkich. Prowadzący wybiera te, których grupie najbardziej brakuje, często na podstawie krótkiej ankiety wypełnianej przez uczestników i nauczycieli.

GrupaPrzykładowe umiejętności
Podstawowe umiejętności społeczne (8)słuchanie, rozpoczęcie rozmowy, zadawanie pytań, dziękowanie, przedstawienie siebie, prawienie komplementów
Zaawansowane umiejętności społeczne (6)proszenie o pomoc, przyłączanie się, wydawanie i wykonywanie poleceń, przepraszanie, przekonywanie innych
Radzenie sobie z uczuciami (7)rozpoznawanie i wyrażanie swoich uczuć, rozumienie uczuć innych, radzenie sobie ze złością innych i ze strachem, nagradzanie siebie
Alternatywy dla agresji (9)proszenie o pozwolenie, dzielenie się, pomaganie, negocjowanie, samokontrola, obrona swoich praw, reagowanie na dokuczanie, unikanie bójek
Radzenie sobie ze stresem (12)składanie i przyjmowanie skargi, zachowanie po przegranej, radzenie sobie z odrzuceniem, z oskarżeniem i z presją grupy, reakcja na porażkę
Planowanie (8)decydowanie, co robić, ustalanie przyczyny problemu, wyznaczanie celu, zbieranie informacji, podejmowanie decyzji, skupienie na zadaniu

Przykłady kroków do scenek

Poniżej nasza adaptacja dwóch umiejętności dla uczniów szkoły podstawowej. Kroki są krótkie i zaczynają się od czasownika, żeby łatwo je było zapamiętać i pokazać w scence.

UmiejętnośćKroki
Reagowanie na dokuczanie1. Zauważ, że ktoś ci dokucza. 2. Weź spokojny oddech. 3. Pomyśl o sposobach: odejść, powiedzieć spokojnie „nie podoba mi się to”, poprosić dorosłego o pomoc. 4. Wybierz jeden sposób i zrób to.
Proszenie o pomoc1. Nazwij, z czym masz kłopot. 2. Zastanów się, czy poradzisz sobie sam lub sama. 3. Wybierz osobę, którą poprosisz. 4. Powiedz, czego potrzebujesz, i podziękuj.
Negocjowanie1. Powiedz, czego chcesz. 2. Zapytaj, czego chce druga osoba. 3. Zaproponuj rozwiązanie dobre dla obojga. 4. Wysłuchaj odpowiedzi i ustalcie wspólnie, co robicie.

Przy młodszych dzieciach kroki warto narysować jako obrazki i ograniczyć do trzech. Scenki powinny dotyczyć zwykłych sytuacji z klasy i podwórka, nie poważnych zdarzeń, które dziecko przeżyło.

Trening prospołeczny a TUS

Trening umiejętności społecznych (TUS) to szersze pojęcie: obejmuje różne metody pracy, od zabaw i historyjek po scenki, i zaczyna się już w przedszkolu. Trening umiejętności prospołecznych z TZA ma stałą strukturę i powstał z myślą o młodzieży z trudnościami w kontrolowaniu agresji.

Na zajęciach TUS z dziećmi można jednak korzystać z tych samych zasad: jedna umiejętność na spotkanie, kroki na plakacie, pokaz, scenka i pochwała za każdy udany krok. Właśnie tak zbudowane są nasze zestawy o dokuczaniu, rozwiązywaniu problemów i mówieniu o swoich potrzebach.

Scenki i karty pracy w tym samym układzie

Zestawy od autorów Nie każ mu liczyć! mają umiejętność rozpisaną na kroki, scenariusz spotkania, scenki do odegrania i list do rodziców z zadaniem do domu. Przy każdym bezpłatna próbka PDF.

Pytania i odpowiedzi

Czy trening umiejętności prospołecznych to to samo co TUS?

Nie. To jeden z modułów Treningu Zastępowania Agresji, ze stałą strukturą zajęć. TUS jest pojęciem szerszym i obejmuje także zabawy, historyjki i pracę z młodszymi dziećmi.

Kto może prowadzić Trening Zastępowania Agresji?

Pełny program TZA prowadzą zwykle osoby przeszkolone w tej metodzie. Elementy treningu umiejętności prospołecznych, takie jak kroki na plakacie, scenki i informacja zwrotna, może wykorzystywać nauczyciel, pedagog czy wychowawca na zwykłych zajęciach.

Dla jakiego wieku jest trening umiejętności prospołecznych?

Oryginalny program powstał dla młodzieży. Z dziećmi w wieku 6–10 lat lepiej sprawdzają się krótsze wersje: trzy kroki z obrazkami i scenki z codziennych sytuacji.

Ile osób powinno być w grupie?

Zwykle 6–8 uczestników i dwóch prowadzących. Przy większej grupie trudno, by każdy odegrał swoją scenkę na jednym spotkaniu.